باید نشانت را بپرسم از خیابانها

باید نشانت را بپرسم از خیابانهایا گم شوم دنبال تو سوی بیابانهاهر صبح یادت را بپاشم روی گلها تاعطرت پراکنده شود آنسوی میدانها«من ماندهام تنها میان سیل غمها»یمتنهاترین عاشق از این خیل پریشانهاآرامش آغوش تو در سینهام یخ زد با رفتنت ممتد شده سوز زمستانهابنبست شد تنها مسیرم سمت چشمانت درماندهام بر قلهی نسل پشیمانهااز رود احساسم خروشی بر نمیآیدانگار گم شد شور من در بین طغیانهارد میشوم از تیرگی با وامی از چشمتتا بگذرم از این هجوم تند طوفانهااز بس تو را در آسمانها جستوجو کردمراز و نیازم ابر شد، بارید بارانهابا من بمان رسمی دوباره جا بیندازیمتا ثبت گردد عشقمان در کل دورانهاحسن عباسی